امسال باید به فلسطین بروم. اما جنگ است. گروه های داخلی به جان هم افتاده اند و همدیگر را می کشند.
اگر نروم دخترم کوچکم برای همیشه شانس زندگی در فلسطین را از دست خواهد داد. چون اسراییل کسی را که از پدر و مادر فلسطینی باشد اما در خارج به دنیا آمده باشد را فقط در صورتی شهروند فلسطین حساب میکند که قبل از ۵ سالگی به فلسطین بیاید و گرنه برای همیشه کشورش را از دست خواهد داد.
مگر شما زیر نظر دولت فلسطین نیستید:
نه دولت فلسطین فقط یک اسم است. همه امور ما را اسراییل عهده دار است. تنها برای رد مسولیت گفته می شود فلسطینی. یعنی اینکه اسراییلی نیستند. اما اسراییل هم هیچ وقت به ما حق شهروندی اسراییل را نخواهد داد.
فلسطینی ها که بسیار فقیری و ضعیف در اسراییل است. پس چرا نمی گذارند جدا شوند:
اولا اسراییل در عمل مخالف است چون میگوید این سرزمین را خدا به ما داده و به هیچ وجه از آن دست نمیکشند. از طرفی مسلمانها هم همه سرزمین را می خواهند و هیچ گاه صلحی حاصل نمی شود
پس اثر کشورهای عربی و اسلامی چه:
هر چه بدبختی و فلاکت داریم از صدقه سر همین کشورهای اسلامی است. سالها پیش اسراییل نیمی از فلسطین را گرفت. مصر و بقیه عصبانی شدند نصف دیگر را هم دادند و رفت. بعد هم که ما را بیرون کردند و ریختند توی کشورهای عربی و بیش از نیم قرن است که فلسطینی های بی وطن در بدبختی و فلاکت زندگی به سر می کنند.
در اردن حتی فلسطینی ها را تحت شرایط سخت قرار میدهند تا داستان فلسطین یادشان نرود. در لبنان از بدبختی و فلاکت جان میکنند و امروز حتی در خود فلسطین اجازه خروج از کشور را به فلسطینی ها نمیدهند نکند که فلسطین از فلسطینی ها خالی شود و آماده بهره برداری اسراییل شود.
زندگی ما شده است بدبختی و فلاکت.
ایران بازی هالوکاست را راه میاندازد. صدام به ایران حمله میکند.به کویت حمله میکند همه و همه را به نام فلسطین انجام میدهند.
نه ایرانی ها ما را دوست دارند و نه عراقی ها. سوری ها کلی آدم را به کشتن میدهند تا برای جولان بتوانند چانه زنی کنند.
یک ایرانی به من میگفت از دولت ما چه قدر پول میگیرد. سرافکنده گفتم والله که جز ضرر و خسارت چیزی به من نرسانده اند.
کاش کسی از ما حمایت نمیکرد.
ملت ما امروز نه آموزش دیده است. نه مملکتی دارد. نه زمینی دارد و نه تضمینی برای زندگی .
Park گزینه بسیار مناسبی است و تنها با 25 رینگیت می شود بازیهای مشابهش را انجام داد.