مشکل فرهنگی همیشه به نظر من یه چیز مسخره می اومد. آخه مگه آدم به خاطر مسایل فرهنگی ناراحت میشه. از بچه گی همیشه غرب رویایی بود که باید اونو میدیدم و دیدم. اما چه مسایلی می تونه شما رو آزار بده.

در بدو ورود٬ تنها چیز مهم در اوردن پول و امکان زندگیه. اگه پس انداز مطمینی هم داشته باشید مدتی جذب زرق و برق و آزادی های سرزمین مقصد می شید و بعد به قود داداش حسن از قو شاشهرودی ها به گاردسی می افتی.

اما مشکل مالی که حل بشه تازه چشم آدم به دور و برش می افته. وقتی نگاه سرد و بی روح مردم رو می بینید زندگی چندان آسان نیست. در همین شهر بود که یک بار حس کردم انگار برای این مردم اصلا وجود ندارم.

زمانی که ۱۵ هزار کیلومتر از آنهایی که دوستشان دارید و دوستتان دارند دورید.

زمانی که می بینید که می بینید از نظر کلاس اجتمایی و به دلیل تبلیغات بی اندازه علیه کشورتان٬ و شاید سابقه نه چندان مناسب هموطنان٬ در رده های بسیار پایین به حساب می آیید. رییس جمهور خواست اسراییل را محو کند٬ اما امروز حس کردم انگار ایران محو شده بود. چون در هواشناسی شبکه های مختلف خبری٬ از کابل و قندهار و بغداد و قطر نامی بود اما از تهران و تبریز و مشهد و اهواز نه. میگویند کجایی هستی٬ و بعد باید کی توضیح بدهی که کشور من با عراق فرغ میکند و در کجای نقشه است. اما اگر کسی بگوید مثلا از کشور فقیر مصر هستم کسی نمیگوید روی نقشه به من نشان بده که کشورت کجاست

 زمانی که به دلیل نداشتن دوست دختر متهم به همجنسگرا بودن می شوید و از طرفی راهی هم برای یافتن یک شریک همزبان ندارید٬ محلی ها هم چندان تحویتان نمیگیرند چون از میدل ایست تروریست آمده اید و تازه مثل بقیه میدل ایست ها پول دار هم نیستید. سکس نان شب مردم می شود. اما شما تنها مشاهده کننده هستید. تنهای تنها در بهشت دیگران.

 زمانی که روبوسی قدقن می شود٬ انداختن حوله روی دوش نشان دیگر همجنسگرا بودن می شود. نه عرب هستی که با پول دولت آمده باشی٫ نه هنذی هستی که با ساپورت جامعه هندی ها همه مشکلاتت حل شود و نه متعلق به یک اقلیت قدرتمند مثل جوامع مذهبی٫ همجنسگراها و... هستی که دانشگاه و کشور برایت تره خورد کند. در آوردن شرت در رختکن مردانه ارزش می شود اما زندگی به سبک ایرانی و برای یک انسان معمولی عجیب می شود.

و زمانی که هموطنانت همه پخش هستند. گروهی در ۳۰ سال پیشتر زندگی میکنند و هنوز درگیر بحث سرمایه داری٬ اسلام و فدایی و .... هستند٬ بقیه هم که مشغول سرکردن زندگی شان هستند و برعکس هر اقلیت دیگر٫ هر کدام از ایرانی ها٬ خانه ای در دورترین فاصله ممکن از بقیه گرفته و هیچ منطقه ایرانی نشینی وجود ندارد.

و این هم فعلا زندگی ماست