سرزمین جنوبی

 حالا اینجا مگر چه خبر است.

قرار است کنسرتی در دانشگاه برگذار شود و حضرات مشغول رقصاندن مردم شوند. و این همه پلیس آمده اند تا چنانچه از جمع مستان کسی سودای سر صدا به سرش زد اورا ادب کنند و سرجایش بنشانند.  جای تاسف قضیه هم اینجاست که بیشتر مشتری های اینها هم بچه های بسیار جوان ۱۸ ۱۹ ساله هستند و امثال من دیگر در این جمع ها جایی ندارند.

یک نکته دیگر هم در دیدن کارتهای شناسایی است که در این کشور بسیار جدی است.  قبل از خرید سیگار ٬ مشروب٬ ورود به هر نوع مکان سرگرمی٬ مراکز قمار و.... نشان دادن کارت شناسایی عکسدار معتبر که نشان از بزرگتر بودن از ۱۸ سال باشد لازم است. حتی از پیرمردی مثل من هم کارت می خواهند. البته این بدک نیست. حداقل باعث می شود احساس جوانی کنم. البته واقعیت این است که در نیوزیلند به دلیل بحران های زیادی که تا تثبیت داشتم بسیار گرفته تر از قبل شدم. اما شاید جو محیط از من فردی خوشتیپ تر از پیش ساخت. حداقل مزیت نیوزیلند به مالزی این است که در اینجا تقریبا همیشه سنم را بین سه تا شش سال جوانتر تشخیص میدهند و این کاملا برعکس مالزی بود که من را حتی تا بیش از ۱۰ سال بیش از سن واقعیم فرض میکردند. اما در نیوزیلند در دید مردم جوان ۲۸ ساله چندان جوان نیست و مشمول یکی از این بند ها می شود: یا دارای رابطه پایدار با کسی است( زندگی زیر یک سقف مزدوج یا پارتنر)٬ یا از مدل هر شب یکی (Play boy) است و یا همجنسباز. و مثل من واقعا کم است