آدمها ماندهاند بیدوست
با خوندن پست یاد این دیالوگ افتادم چرا ؟ نمیدونم
انسانها ديگر برای سر در آوردن از چيزها وقت ندارند. همه چيز را همين جور حاضر آماده از دکانها میخرند. اما چون دکانی نيست که دوست معامله کند آدمها ماندهاند بیدوست...
از داستان ِشازده کوچولو یادته؟
----------
اما دنیا به راهی میرود که شاید راهی جر دکانهای دوست یابی نباشد. در گدشته ها همه با خانواده زندگی میکردند. زندگی خانوادگی و رفت و امد بین خانواده ها فرصت لازم را برای یافتن دوست میداد. ایدم می آید زمانی که از ترس حملات عراق به خانه مادر بزرگ خدا بیامرزم رفتیم و در آنجا بود که همه بچه های همسال فامیل جمع می شدند و مادر بزرگ از افسانهای سینه به سینه ملت ایران برایمان میگفت. و سپس چه بی دردسر با پسران و دختران فامیل انواع و اقسام باری ها از هفتسنگ و قایم باشک تا کوهنوردی و گردش می رفتیم.
امروز دیگر در جامعه به شدت متعصب ایران و در محیط تنگ شهرها تصور چنین روزهایی هم غیر ممکن است. امروز در جامعه ایران یکی از معیارهای ایجاد یک مدرسه دخترانه راهنمایی فاصله زیاد آن از سایر مدرسه های پسرانه است.
در شهرها بچه ها نه از هفتسنگ میدانند و نه چیز دیگر. سرگرمی جوان ایرانی شده است کامپیوتر چت و ماهواره. فامیل ها از هم دور شده اند و حتی در مورد خانواده خودم هم در زمانی که در ایران بودم ملاقاتهای فامیلی به شب عید و روز عاشورا محدود شده بود. همه آن را از غرب می دانند. اما بر عکس سیستم خیلی از غربی ها شاید بسیار نزدیک تر به سیستم روستاهای ۲۰ سال پیش ما باشد. بچه غربی سر از ماهواره در نمی آورد و ترجیح میدهد به کتابحوانه شهر برود و داستان پری ها و دیو و دختر شاهراده را بشنود تا چت اینترنتی.
اما به هر حال زندگی عوض شده است. افراد تنها شده اند و زندگی شخصی. خوب چه باید کرد. همه نیازمند دوست هستند . پس می بایست دکانی برای خرید دوست باشد. و البته هست.
دکانهای دوستیابی در دنیای امروز بر سه دسته اند:
سایتهای دوستیابی٬ بارها و کلابها ٬ شرکتهای دوست یابی
فعلا فقط از سایت ها می نویسم و درباره بقیه دکانها بعدها خواهم نوشت:
چنانچه نام من را سرچ کنید. اول از همه فیس بوک می آید و بعد وبسایت های خودم و نام و عنوان محل کارم. فیس بوک (برای غربی ها) اورکات( ایرانی ها و هندی ها) فرندستر (مالزی و اطرافش) نمونه کوچکوی از این سایتها هستند. شاید هفته ای نباش که دعوتنامه ای از یک سایت جدید دریافت نکنم. در کنار این سایت ها کلی سایت موضوعی سکسی و ... هم وجود دارد که در آن شاید بتوان کسی یافت.
اما واقعیت در بی فایده بودن این سایتهاست. امروزه حتی پس از کلی گسترش اینترنت همچنان مردم دوست دارند غاقل گیر شوند. همچنان دوست داند دوستشان را برای اولین بار در جایی مثا اتوبوس ببینند و بعد درباره مطاب بی خاصیت همانند آب و هوا ساعتها بحث کنند. حال اگر بهانه ای هم نباشد تا ابد افراد می بایست به دنبال بهانه بگردند. تاکنون نشنیده ام که کسی مثلا ار فیسبوک دوستی صمیمی یافته باشد. اما از اسپید دیت چرا. منتها اسپید دیت و در کل این مد سایت ها و سازمانها بیشتر برای افرادی با 35 سال سن و بیشتر است.