رییس کمیسیون اصل نود مجلس شورای اسلامی یعنی آیت الله فاکر درگذشت. شاید هیچ نکته خاصی جز نام ایشان برای هیچ کس جالب نبود. فاکر! با یک نیشخند البته!

اما من جور دیگری به این مساله نگاه می کنم. ایشان به رقم آنکه آدم مهمی بود و اسمش را همه شنیده بودند اما هیچ گاه و هیچ گاه حاضر به تغییر نام نشد. نشانی از سرسختی بی نظیر و عدم توجه او به نظر دیگران است. و این دقیقا همان چیزی است که مسلمانان و مشخصا ایرانیان را به این روز کشانده است. بررسی امپراتوری های بزرگ اسلامی مانند امپراتوری عثمانی، عباسیان, غزنویان، سلاجقه و حتی دوران میانی صفویان نشان از تاثیر کنار گذاشتن ظواهر پر دردسر و تاکید بر روح تعالیم اسلامی و تعادل سازنده با جهان دارد. در هیچ کدام از این امپارتوری ها نه از شلاق خبری بود و نه از سنگسار و.... جالب اینجاست که با بازگشت به دوران پیامبر اسلام و خلفای راشدین در هیچ موردی افراد غیر مسلمان مجبور به اجرای تعالیم اسلامی مانند حجاب نشده اند و تا آنجا که شنیده ام زنی از زنان مسلمانان به دلیل نداشتن حجاب شلاق و یا زندانی نشده است. حال سوال اینجاست این همه سرسختی، سو؛ نیت و احکام حکومتی سنگین از کدام معارف اسلامی و چگونه به دست آمده اند؟

با عذر خواهی از خوانندگان از نوشتن موضوعی بی ارتباط به فضای وبلاگ