سرزمین جنوبی

در چند روز پیش ایمیل بلند و بالایی را دیدم که نوشته بود افقانی ها می خواهند نوروز ما را بدزدند!. نوروز به همان اندازه که جشن همه ایرانیان مقیم ایران است جشن افقان ها هم هست. آیا این موضوع که حاکمان این ور و آنور متفاوتند به ما این حق را می دهد که بگوییم ما متفاوتیم!!!! به فرض متفاوت بودن آیا مجاز هستیم دیگران را از فرهنگشان دور کنیم به این بهانه که خود را ایرانی تر و آریایی تر می دانیم.

بارها و بارها شنیده ام که گفته اند ای وای که تاجیکستان حکیم فارابی ما را دزدید. ای وای که افغانستان مولانا، ابوریحان بیرونی و.... را دزدید!!! اما دانشمندان ما  واقعا در ان منطقه به دنیا نیامده اند و زندگی نکرده اند و مرده اند. اگر آن تاجیک و افقانی را هموطن خود نمی دانیم، حق نداریم بوعلی سینا فارابی و.... را مفاخر ایرانی معرفی کنیم.

ایران امروز ما تنها نامی باقیمانده از آن امپراتوری بزرگ ایران است اما امپراتوری ایران و محدوده فرهنگی آن از جیهون تا فرات گسترده است. پایتخت ایران ما هم در بیشتر موارد جاهایی بوده که اکنون در خاک ایران نیستند. ایرانی رنگارنگ با آداب و رسوم و زبانهایی کمی متفاوت اگرچه گروهی از این اقوام دوست دارند جداگانه در مورد سرنوشتشان تصمیم بگیرند، اما ساختار سیاسی جداگانه آنها چیزی از فرهنگ و گذشته شان نمی کاهد.

امروز هم متاسفانه بیشتر ایرانیان خارج از کشور به جای نام بردن از کشورشنان می گویند " من پرشین هستم" یعنی اسم قومشان را می گویند. حال آنکه تنها 49 درصد ایرانی های کنونی، پارس هستند.

خلاصه! همبستگی ملی در گرو به رسمیت شناختن حق انسانی و به رسمیت شناختن زبان و فرهنگ و افتخارات هر قوم و مهمتر از همه حق تعیین سرنوشت است. به عقیده من چنانچه همه گروه ها، زبانها و فرهنگ ها و خق حاکمیت محلی را چنانچه در آمریکا، اروپا، هند و هر جای پیشرفته دیگر به رسمیت می شناسند به رسمیت بشناسیم، تمام تیکه های جدا شده میهن بزرگمان ایران، از ازبکستان و آذربایجان تا کردستان و بلوچستان مشتاقانه آینده بهتری برای خود در ساختار سیاسی کشور بزرگ و متمدن ایران می یابند.

سال نو همگان مبارک