">متاسفانه کیفیت پایین و داده سازی وجه قالب اکثر مقاله هایی است که هموطنان ایرانی برای کنفرانس های جهانی ارزان قیمت می فرستند. بیشتر هموطنان به جای فکر کردن به ارسال مقاله های کیفی و ارزشمند و انتشار آنها در مجلات و کنفرانسهای با سطح بالا بیشتر به فکر تعداد هستند. لذا کنفرانسهای ضعیف را هدف قرار می دهند و به آنها حمله ور می شوند. 
با توجه به تعهدات حرفه ای نمی توانم نامی از این کنفرانس و فرستنده های مقالات ببرم. اما نگران نباشید! به زودی انتشار خواهند یافت!
در بیشتر این مقالات هم دوستان دانشجو با بالا و پایین کردن فرمولها به نتایج عجیب و غیر قابل باور کردنی می رسند. مثلا دوستی به این نتیجه رسیده بود که "هر چه کابل بلندتر باشد امکان قطعی برق هم بیشتر است". من هم بر این کشف بزرگ آفرین گفتم و رفت!
دوستان هموطن در هر حال باید توجه داشته باشند که انتشار یک مقاله در یک کنفرانس هر چند معتبر پایان راه نیست. آبروی شما در مقاله منتشر شده شماست. چنانچه خدای نکرده تقلبی روی داده باشد و یا اینکه مطلبی اشتباه و بی ربط منتشر منتشر کرده باشید، در تمام دوران زندگی اکادمیکتان یک نقطه منفی بزرگ و پاک نشدنی به وجود آورده اید.
شنبه 28 فروردین1389 ساعت: 1:10توسط:حسین
علی جان، من واقعا می خواهم شما، یک توضیحات کاملا مفصل؛ درباره این مقالات، مجلات و کنفرانسها بدهی

ببینید الان در ایران، دائما دارند مانور می دهند که قبل از انقلاب، این تعداد مقاله بوده، الان این تعداد شده.
آیا واقعا بالا رفتن تعداد مقالات، نشان دهنده بالا رفتن سطح علمی کشور است؟
به این پرسش در یک پست جداگانه و مفصی پاسخ دهید. ضمنا، آیا در دانشگاههای خارج هم همینطور اهمیت می دهند و به اساتید و دانشجویان رتبه می دهند؟
دوست من حسین جان: داشتن مقاله در یک ژورنال فنی سطح بالا البته که نشان متخصص بودن است. این گونه مقالات توسط بهترین متخصصین هر رسته علمی مورد بررسی قرار می گیرند و پس از مدتها و اصلاحات فراوان منتشر می شوند.
گروهی از ژورنالها پولی هستند و اعتبار علمی چندانی ندارند. گروهی هم همه مقالات را منتشر می کنند و یا اینکه در جامعه علمی دارای ارزش خاصی نیستند. در هر صورت متخصصان هر رشته به خوبی نام این ژورنالها را میدانند. تامسون ساینتیستس (ای اس آی) هم لیستی از ژورنالهای با اعتبار بالای هر گروه را معرفی کرده است.
در مورد کنفرانسها، تنها کنفرانسهایی که توسط جوامع علمی معتبر برگذار می گردند دارای ارزش علمی بالا هستند. در بعضی از موارد گروهی از این جوامع با دریافت پول حمایت نامی از یک کنفرانس به انجام می رسانند که البته چندان کنفرانسها را بالا نمی برد. به طور کلی ارزش یک ژورنال بسیار بسیار بالاتر از ارژش چندین مقاله کنفرانسی هم سطح است و کنفرانس بیشتر برای تبادل نظر متخصصان یک رشته برگذار می گردد.
با تشکر
سلام، البته در این مورد خاص حق می دهید که برخی عوامل بیرونی هم در ایجاد این مسائل بی تاثیر نیست.
برای مثال در برخی از دانشگاههای کشور، شرط دفاع از پایان نامه را ارائه مقاله از آن دانسته اند یا در مواردی نمره دفاع از پایان نامه را برابر 17 یا 18 قرار می دهند و دانشجو باید 2 یا 3 نمره باقیمانده را با ارائه مقاله جبران کند. آن هم در حالی که نمره مقالات کنفرانسی معمولاً ماکزیمم نیم تا یک نمره و مقالات ژورنالی نیز ماکزیمم 2 نمره است. با در نظر گرفتن این نکته که برخی از دانشگاهها بر اساس تعداد نویسندگان مقاله و ذکر نام دانشجو به عنوان مولف دوم یا سوم و... برای این نمره ضریب کاهشی نیز در نظر می گیرند.
فرضاً از 2 نمره یک مقاله ژورنالی که یک دانشجوی فوق لیسانس آن را تهیه کرده است و نام استاد راهنما و استاد مشاور و دانشجوی دکترای استاد راهنما جلوتر از نام آن دانشجوی فوق لیسانس در مقاله آمده است، ممکن است حداکثر 0.5 نمره نصیب وی شود.
و همه این مسائل در شرایطی رخ می دهد که سنوات مجاز دانشجوی فوق لیسانس حداکثر 6 ترم است و بعد از پایان ترم چهارم جریمه نمره تاخیر در دفاع ماهانه محاسبه می شود و از طرفی اگر زمان داوری و پذیرش مقالات ژورنالی را هم حداقل 6 ماه در نظر بگیریم پس با این حساب دانشجویی که در پایان ترم 5 یا 6 بتواند با داشتن مقاله ژورنالی از پایان نامه اش دفاع کند، واقعاً شق القمر کرده است.
نکته جالبی که بنده از بررسی پروفایل دانشجویان فوق لیسانس و دکترای دانشگاههای کشورهایی مثل استرالیا و نیوزیلند به دست آورده ام این است که در آنجا نهایت کار دانشجو به دو سه مقاله کنفرانسی عمدتاً منطقه ای و داخلی و نهایتاً یکی دو تا مقاله ژورنالی ختم می شود و البته کسی هم به دانشجو خرده ای از این بابت نمی گیرد. 
اما در دانشگاههای داخلی، اگر دانشجوی دکترای سال چهارم یا پنجم کمتر از 3 یا 4 تا مقاله ژورنالی داشته باشد به وی به چشم یک دانشجوی دکترای ضعیف و به درد نخور نگریسته می شود و البته این روزها داشتن یکی دوتا مقاله ژورنالی برای دانشجویان فوق لیسانس داخلی هم خیلی چیز شگفت آوری محسوب نمی شود.
پی نوشت: عده ای از اساتید و دانشجویان سایتی برای مقابله با پدیده تقلب علمی به راه انداخته اند. لینکش را در زیر گذاشته ام:
http://profs-against-plagiarism.blogspot.com
با تشکر فراوان
سلام
با حرفات موافقم کیفیت بعضی از مقاله ا واقعا پایینه
ولی دوست دارم در مورد نحوه ارائه مقاله ایرانیها و مشکلات بزرگی که دراند هم چیزی به نویسی
من تا به حال سه تا مقاله داشتم و تونستم فقط 2 تا از اونها را چاپ کنم 
واسه چاپ هر کدومشون باور کن کلی سختی کشیدم
1- اولین مشکل اینه که باید برای ارائه مقاله اسمه یکی از اعضای هیات علمی دانشگاهه را بنویسی نفر دوم تا بره واسه تو اونو ارائه کنه که این واقعا یه کار غیر اخلاقیه ولی دانشگاه فقط پول بابت ارئه مقاله اساتید میده و واسه دانشجو تره هم خورد نمیکنه 
2-دومین مشکل پرداخته پووله که خودت میدونی اینجا ویزا کارت و مستر فقط یه اسمه
3- مشکل ویزا که دیگه نگو امسال یه مقاله که تقریبا تو تمام نقاط دنیا فرستادمش و نتونستم بالاخره چاپش کنم علی رقم پذیرفته شدن، درکنفرانس IEEE کانادا هم پذیرفته شد و هیچ استادی هم حاضر به رفتن نشد واسه ارائه وقتی خودمون هم خواستیم بریم دیدیم تا ویزای کانادا را بگیریم کنفرانس برگزار شده و رفته.
4- مشکل بعدی عدم پرداخت دلار از طریق ایرانه !
خلاصه به نظر من کسانی رو که از ایران مقاله شون در دنیا چاپ میشه به خاطر هفت خان رستمی که طی می کنن واسه چاپ شایسته تقدیر هستن!!!!!!!!
ج: با سلام خدمت دوست عزیزم!
موضوع اول کاملا طبیعیه و در همه جای دنیا تنها کارکنان دانشگاه هستند که سهمیه سالیانه برای شرکت در کنفرانس ها دارند و سهمیه دانشجوهای دکتری معمولا تنها از طریق بودجه های تحقیقاتی تامین میشه. منطقی هم نیست که کار علمی بدون نوشتن نام سوپروایزورها انجام بشه.
موضوع پرداخت پول قابل حله. ایمیل بزن.
موضوع ویزا که واقعا مشکل بزرگیه و ظاهرا چاره ای برای حلش نیست.
مساله پرداخت دلاری هم قابل حله. ایمیل بده.
موفق باشی