سرزمین جنوبی

در مورد خلیج فارس ذکر چند نکته لازم است. اولا خلیج فارس یک آبراه بین المللی است و ایران هیچ مالکیتی نسبت به آن ندارد. تنها مالکیت ایران شامل قسمتهای ساحلی آن است. دوما بسیاری از رودها کوه ها و دریاها چند نامه اند. مثل اروند رود( شط العرب). کرخه (سیمره). دریای خزر (مازندران. بحر القزوین و کاسپین).

داستان دریای خزر: بر اساس قرارداد ترکمانچای دریای خزر بین ایران و روسیه تزاری مشترک است و هر دو کشور می توانند از منابع این دریا به صورت برابر و عادلانه استفاده نمایند. با تولد کشور شوروی، شوری طرف ایران شد و نتیجتا با تجزیه کشور کمنیستی شوروی، جمهوریهای استقلال یافته جانشین طرف روسی می شوند و قرارداد کماکان لازم الجراست. ایران به عنوان یک طرف قرارداد به آسانی می تواند از کشورهای دیگر که دریا را تقسیم کرده اند در دادگاه لاهه و سازمان ملل شکایت کند و وضعیت دریا را به حالت اولش دربیاورد.

دریای خزر دریایی پر از منابع زیرزمینی و روزمینی است.  دریایی که ثروت ملی آینده و حال ایرانیان است.  صحبت بر سر توسعه طلبی نیست. نویسنده این وبلاگ برای مردم جمهوری آذربایجان، تاجیکستان و... این حق را قایل است که سرنوشتشان را از سرنوشت ایرانیان جدا کنند. اما سهم مردم ایران از دریای خزر قابل واگذاری به این و آن نیست. اگرچه فشار جهانی برای اثبات اصیل بودن نام ایرانی به هر حال کار خوبی است. اما به عقیده من هر فریادی که برای خلیج فارس زده می شود انرژی است که می توانست برای دریای خزر استفاده شود. بی صبرانه منتظر آهنگ دریای خزر و کمپینگ حمایت از مالکیت مشترک دریای خزر بین نماینده شوروی ( کشورهای مشترک المنافع روسیه) و ایران هستم.