سرزمین جنوبی

خوشبختانه اخیرا رویکرد تلویزیون کاملا عوض شده است. در سریالها همچنان قتل و دیه و... وجود دارد اما سریالهای جدید افسرده کننده نیستند و کمی تا قسمتی شوخی هم در خود دارند. همانجوری که در زندگی واقعی وجود دارد. انسانها در ناراحت کننده ترین شرایط شوخی هم می کنند. اگر شکمشان گرسنه باشد و زندانی هم باشند بلاخره لحظات شاد هم دارند. فقط افسرده ها و بیماران روانی هستند که مرتب داد می زنند و اعتراض می کنند.

 متاسفانه امروزه افسردگی هم در ایران کلاس شده است. اگر بگویم از زندگییم راضی هستیم جلف است و فرد ظاهربینه. اگر بگوییم کارمان را دوست داریم بی کلاس هستیم. اما اگر بگوییم زندگی بسی سخت و طاقت فرساست و ای زندگی لعنتی فلان فلان شده، کلی کلاس داره و روشنفکر و آگاه به نظر می رسه آدم. همه هم می گن سطح ما خیلی بالاتر از کارمونه.

به عقیده من انسانها و مخصوصا مردم ایران به امید نیاز دارند و نه ادا های روشنفکری و عرفانی توخالی.