چند ماهی از آخرین مطلب نوشته شده در این وبلاگ نی گذرد. دو مطلب هم که در نثد شرایط سیاسی امروز ایران و جهان نوشته شد تنها کمی بعد از انتشار پاک شدند. از طرف دیگر هم خبری از بازدیدهای چندصد نفری بینندگان نیست بازدیدهای وبلاگ به چند ده بازدید روزانه کاهش یافته است. اکثرا این بازدیدها هم به وسیله گوگل به وبلاگ ارجاع شده اند. در نهایت و با توجه به شرایط گفته شده می توان گفت که وبلاگ سرزمین جنوبی در آرامش و بدون هیاهو دچار مرگ طبیعی شده است. البته هر مرگ طبیعی دلایلی هم دارد یه مختصرا اشاره ای به آنها می کنم.

> سرامدن دوران وبلاگها و گسترش روزافزون شبکه های اجتماعی جایگزین

> تعطیلی بخش خبرخوان سایتهایی مانند گوگل ریدر، رادیو زمانه و ایران مالزی که نقش مهمی در معرفی وبلاگ داشتند

>در هم شکسته شدن شبکه وبلاگ نویسان قدیمی مالزی

> بسته شدن فضای سیاسی کشور پس در چند سال اخیر که باعث به کما رفتن بسیاری از بحثهای انتقادی شد

> در نهایت و مهمترین دلیل هم افزایش سن نویسنده و خارج شدنش از دایره جوانها که باعث محافظه کار تر شدن و بی حوصله تر شدن نویسنده شد.

این نوشتار البته به معنی خداحافظی نویسنده نیست. هر زمان و در هر شرایطی که صلاح بدانم بر سرزمین جنوبی خواهم افزود اما بازگوی یک واقعیت است که سرزمین جنوبی را عملا پایان یافته نشان می دهد.

اعتراف می کنم که سرزمین جنوبی را دوست دارم و اگر هیچ خواننده ای هم نداشته باشد هر از چند گاهی خودم مطالبش را می خوانم. اگرچه بسیاری از مطالب نوشته شده دیگر به روز نیستند اما به نحوی بازگوی تاریخ دیروز هستند.